نظام برآمده از ملت، ماندنی است
نجفی با تحلیل رابطه «ملت و نظام» گفت: وقتی ملتی، نظامی را با خواست و اراده خود بر سر کار میآورد، آن نظام ریشهدار و پایدار خواهد بود و نمیتوان آن را به سادگی از بین برد؛ اما اگر نظامی با حمایت و دخالت خارجی تحمیل شود، قطعاً ملت در فرصتی مناسب، آن را برخواهد انداخت.
ایران؛ قربانی استعمار بدون استعمار شدن
عضو هیئت علمی پژوهشگاه علوم انسانی با مرور تجربه تاریخی ایران تصریح کرد: ایران هرگز مستعمره رسمی قدرتی خارجی نبود، اما از دخالتها و آسیبهای استعمار، ضربههای جدی خورد. حذف خدمتگزاران واقعی از صحنه سیاست ایران، اغلب ریشه در طمع و مداخلهگری استعمار داشته است؛ چرا که استعمار همواره تصور میکند در ایران «حق ویژه» دارد و بر همین اساس، در امور داخلی کشور دخالت میکند.
وی با مقایسه دو دوره از سیاستگذاری منطقهای قدرتهای خارجی گفت: روزگاری سیاست انگلستان در منطقه با محوریت «هند» تنظیم میشد و امروز سیاست آمریکا در خاورمیانه، با محوریت «اسرائیل» تعریف و پیش برده میشود؛ این تغییر بازیگران، اما تداوم یک منطق مداخلهگرانه است.
ریشههای انقلاب؛ فراتر از سقوط پهلوی
نجفی در پایان با اشاره به عمق تاریخی انقلاب اسلامی تأکید کرد: ریشههای انقلاب اسلامی به هیچوجه محدود به سقوط سلسله پهلوی نیست؛ این ریشهها بسیار عمیق، فرهنگی و تمدنی است و در بستر مبارزات ضداستعماری و بیداری اسلامی شکل گرفته است. درک این عمق تاریخی، کلید فهم تداوم و مقاومت نظام جمهوری اسلامی است.